کیت بیوشیمی D-dimer

D-dimer

کالیبر 6 نقطه‌ای و پایدار

روش ایمونوتوربیدومتریک

قابلیت نصب روی همه اتوآنالایزر ها

دفت و تکرار پذیری بالا

هر مونومر فیبرین شامل دو دُمین D، که هر کدام در یکی از انتهاهای مولکول قرار می¬گیرند و یک دُمین مرکزی E است. پلیمریزه شدن مونومرهای فیبرین در نتیجه اتصال دومین های D انتهایی مونومرهای مختلف به یکدیگر (اتصال انتها به انتهای مونومرها) صورت گرفته و منجر به تشکیل فیبرین نا محلول یا لخته فیبرینی می¬شود. به عبارت دیگر بخش¬های D- دایمر در نتیجه تشکیل اتصال عرضی (Cross-linkage)دمین¬های D رشته¬های فیبرین مختلف تشکیل می¬شوند که به وسیلة فاکتور XIIIa کاتالیز می¬شود. در تشکیل پلیمرهای فیبرینی علاوه بر اتصال انتها به انتهای مونومرها، اتصالات جانبی بین دُمین میانی E یک مونومر با دُمین-های D مونومرهای دیگر نیز تشکیل می¬شود که باعث ایجاد شبکه فیبرینی می¬گردد. بنابراین، تشخیص D- دایمر در پلاسما تنها موید شکسته شدن یا لیز شدن فیبرین ¬های Cross-link شده است.
فرآیند فیبرینولیز عبارت است از حل شدن (تجزیه شدن) کنترل شده لخته ها که در هنگام بهبودی زخم¬ها صورت می¬گیرد. علاوه¬ براین، فرآیند فیبرینولیز در هنگام تشکیل لخته نیز به میزان محدودی و به عنوان مکانیسمی در جهت محدود کردن تشکیل لخته مازاد، انجام می¬شود. پلاسمین آنزیم اصلی دخیل در فرآیند فیبرینولیز است، این آنزیم باعث هیدرولیز پروتئولیتیک شبکة فیبرینی و ایجاد محصولات محلول حاصل از تجزیه فیبرین یا FDP (Fibrin Degradation Products) با اندازه¬ های مختلف می¬کند که شامل قطعات X، Y، E و D-دایمرهای D-D می¬باشند. افزایش میزان D-دایمر در خون نشان¬دهندة تشکیل ترومبوس (لخته خونی غیرمتحرک در طول دیواره یک رگ خونی) و افزایش فیبرینولیز است. علاوه ¬براین، بالا بودن سطح D-دایمر با بیماری¬های مختلفی مانند تومورهای بدخیم، عوارض زایمان، آسیب-های عروقی و سندرم انعقاد درون ¬عروقی منتشر (DIC) مرتبط است.

New Project (34)
ISO en_1-4
ISO en_1-3
ISO en_1-2
ISO en_1-1